UR. 20 SIERPNIA 1890 R. ZM. 15 MARCA 1937 R.
ZAJEFAJNY AUTOR HORRORÓW.
NAJLEPSZY. PÓKI CO.
„Patrick czuł niejasno,
że coś się wydarzy.
Jak powiedzieć rodzicom, że zło czai się wokoło,
w powietrzu i drobinkach kurzu.
Patrick zawsze to wyczuwał. Zdawało się, że tylko on.
Wieczorem dnia siódmego czuł, że się zbliżają.
W powietrzu czuło się,
że to wydarzy się dziś.
Gdy następnego dnia jego matka otworzyła drzwi,
nic tam nie było.
Ślad moczu Patricka Warda
prowadził do pustej szafy,
skąpanej w ciemności jego ostatniej nocy”.
Koniec.
- O, Boże. - Zaczyna się.
Jedno z lepszych.
Zawsze to mówisz.
Tym razem naprawdę.
Serio?
Byłam zafascynowana, pochłonięta, przerażona.
Jakbym czytała…
Lovecrafta.
- Zbyt podobne, nie? - Nie.
Jeszcze nie znalazłam swojego głosu.
Dokładnie.
- Vera! - Moja siostra to świr.
Powiedz mi coś nowego.
Serio, jak możesz spędzać dnie
na pisaniu gówna o szczynach na dywanie.
I tak nie zrozumiesz.
Co te opowiadania mają znaczyć?
Mają przerażać.
Przerażająca to ty jesteś. Powodzenia w szukaniu chłopaka.
- Dość. - Nie znam francuskiego.
Pisz dalej, Beth.
- A jeśli jestem za kiepska? - Nie jesteś.
Mówisz to, bo jesteś moją mamą.
Co to?
SMAKOŁYKI DLA DZIECI
Co, kurwa?
Hej…
Brawo, Vera. Klasa.
Nie po francusku!
GHOSTLAND
Zielone. Wszyscy to lubią.
Nie ma za co.
Jaki stary samochód!
Lubimy z mamą stare rzeczy.
- Tylko przejeżdżacie? - Nie.
Przeprowadzamy się do domu cioci Clarisse.
Mieszka tu?
Nie wiem. To znaczy – nie żyje.
To jakaś kuzynka mojej mamy.
Clarisse Jourdan, świrnięta Francuzka z domu...
Cholera!
Będzie śmierdziało lakierem przez tydzień.
Popilnuj sklepu, panno… Jourdan.
Nazywam się Keller.
HORRORY
PIĄTA ZAMORDOWANA RODZINA
Co robisz?
- Co to? - Nie spodobałoby ci się.
Skąd wiesz?
Nikogo nie ma?
- Śmierdzi. - Zaraz wróci.
Wyglądam strasznie.
O czym to artykuł?
Ktoś włamuje się do domów,
morduje rodziców, ale nigdy córki,
w twoim wieku.
I?
Zostaje z nimi i ciałami rodziców.
- Wymyśliłaś to! - Dziewczyny!
Jedziemy!
Chryste.
Dom Roba Zombie.
Jej się spodoba.
Nie jest źle.
To przedłużenie jej mózgu.
- To chyba żart. - Sypialnie są na górze.
- Śmierdzi tu babcią. - To pleśń.
No, właśnie.
Patrzcie na te lalki.
Nie pozwalała się nimi bawić.
Co z nią było?
- Działa? - Nie!
Bingo!
Skończysz wreszcie z tym artystowskim świrowaniem
- i zaczniesz używać laptopa? - Nigdy.
Jak na targu staroci.
To wszystko dla niej?
Babcie kochają takie rzeczy.
Chińskie lustro!
Co?
To lustro – pudełko! Czytałam o nich.
Gdzieś musi być przycisk.
Jezu!
- Podoba ci się? - Nie.
Ostrożnie.
- Kto chciałby to kupić? - Ciocia Clarisse.
Kochanie?
Kotku?
Beth?
Nic mi nie jest.
Kochanie. Oczywiście.
- Dlatego jesteś tak blada. - Co się stało?
Nic.
Jest jak ty.
Świetnie.
Świetne wyczucie czasu.
- Nic jej nie jest? - Teraz pytasz.
Mogłaś jej pomóc.
Po co? Ty zawsze ją ratujesz.
Po co to pisze, skoro rozkleja się na widok krwi?
Boi się latania,
chłopców, własnego cienia!
Gdy się pakowałam, znalazłam coś niesamowitego.
Skończ gierki.
Wywiad z nią.
Kilka stron, jak w gazecie.
Sama to wymyśliła!
W wywiadzie udaje słynną pisarkę i opowiada o swoich książkach.
Żyje z głową w chmurach!
Czyli jednak ją kochasz.
- Jesteś zła, bo zostawiłaś chłopaka. - Daj spokój.
Przestań się malować.
Pierdol się!
Co za gówno.
Wiem, że ją bardziej kochasz.
Pierdolona Beth.
Cholera.
- Gdzie postawić twoją lampę? - Jestem na górze!
Z ulubioną pisarką.
Gdzie postawić twoją lampę?
W twoim pokoju.
Słyszałaś?
Tak!
Ostrożnie z drzwiami.
Przyjemnie na moim łóżku?
To twoje.
I to.
Zabierz stąd swoje Cthulhu.
Stałoby ci się coś, gdybyś była dla niej milsza?
Może.
Jesteś nieznośna.
To nie moje.
To stary dom.
Mamo, to mój pokój. Pomóż Lovecraftowi Jr.!
Ciszej!
- Słucham? - Nic nie słyszę!
Nie słyszę cię.
Mamo?
Chce się tylko pobawić lalkami.
Nie patrz na mnie.
Posłuchaj mnie.
Musisz uciekać.
Uciekaj, kotku.
Beth, kotku, chodź do mnie.
Wszystko dobrze.
- Byłam w piwnicy. - Wiem.
- Z Verą. - To było dawno.
- To było tak realistyczne. - To było dawno.
Zapraszamy w ten piękny poranek
do słuchania muzyki klasycznej.
Jerry dzwoni.
Nie może teraz rozmawiać.
- Musimy pogadać. - Oddzwonimy.
- Pięciokrotne przebicie… - Słucham?
Pięciokrotne. Pisze?
Oczywiście.
Wszyscy będziemy. Przekaż jej to.
Nie wiem. Przekażę jej.
- Świetnie. - Dzięki.
Kurewsko się cieszę.
Będzie cała redakcja.
Masz świetne wyniki. Uwielbiają cię.
Uwielbiają moje wyniki.
Powiedzieć ci?
Nienawidzę liczb.
Są kosmiczne!
Kochają cię.
Tak, powiedziałem jej.
Dzisiejszym gościem jest mistrzyni horroru.
Jej najnowsza książka to Ghostland.
Po dwóch tygodniach od wydania już jest bestsellerem.
Mamy szczęście, bo rzadko gości w telewizji.
Elizabeth Keller!
Bardzo mi miło.
Mnie również.
Ghostland to bardzo osobista książka
i hołd złożony rodzinie.
To prawda.
Co przydarzyło się tobie i siostrze w młodości?
Pytasz, czy to autobiografia?
Ta historia wydaje się autentyczna.
Detale są tak żywe. Dlaczego ją napisałaś?
Żeby nie zwariować.
Naprawdę?
Czy jest lepszy powód do pisania?
Ciągle mówiła o mnie i Verze.
Zaczęłam się bronić. Na pewno wszyscy zauważyli.
Nie było tak źle.
To ty decydujesz.
Mówisz tak, bo jesteś moim fanem.
To prawda.
Zaniosę Harlequina do łóżka.
Na pewno chcesz to znowu oglądać?
Bierz przykład z syna. On ma to gdzieś.
- Nie będzie w tym spał? - A co? Uwielbia ten strój.
Mówiłem: kochają cię.
Musisz wrócić.
Wróć!
- Jest z tobą mama? - Są w domu!
- Posłuchaj. - Nie słuchasz!
- Słucham! - Nie zostawiaj mnie!
Jest mama?
- Mama z nią jest, prawda? - Powinna.
Odbierz.
Zajęte.
Spróbuj jeszcze raz.
- Jesteś pewna? - Nie.
To mogą być tylko urojenia Very.
Ale mama nie odbiera, a mnie znów śnią się koszmary.
- Coś nie tak. - Rozumiem, ale…
Nie powinny były tam zostawać, to nie pomaga Verze.
Powinna być w szpitalu.
- Zadzwoń, jak dojedziesz. - Dobrze.
Uważaj na siebie.
Na pewno tu?
Tak.
Mamo!
Córeczko!
Co ty tu robisz?
Czemu nie uprzedziłaś?
Vera wczoraj zadzwoniła. Krzyczała do słuchawki.
Rozłączyło mnie, a potem nie mogłam oddzwonić.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
- Nie wiedziałam. - Wszystko dobrze?
Tak. Odpoczywa.
Tęskniłam.
- Wyglądasz pięknie. - Nic się nie zmieniłaś.
Cóż…
Dom nic się nie zmienił.
Wciąż urządzony w stylu ciotki.
Skąd.
Sprzedałam większość jej rzeczy.
Nie zgadłabyś, ile dostałam za stare lalki.
Serio?
Mogę wyremontować cały dom.
Nie dostajesz pieniędzy ode mnie?
Oczywiście, że dostaję.
Nie o to mi chodziło.
Jeśli to za mało, powiedz!
Nie wiem, czemu to powiedziałam.
I tak mnie rozpieszczasz.
Jestem twoją córką, stać mnie, nie rozpieszczam cię, tylko…
- Kochanie… - Przepraszam. Uniosłam się.
- Nie jesteś zła? - Czemu miałabym być?
- Bo zostawiłam cię tu z Verą… - Spójrz na mnie.
Nie porzuciłaś mnie.
Zaczęłaś żyć własnym życiem. To normalne. Jasne?
Wytrzyj łzy.
Dobrze.
Wznieśmy toast.
Od kiedy pijesz tanie piwo?
Cholera.
Klucz jest nad drzwiami.
- Zamykasz ją? - Nie. Sama się zamyka.
Chowa tam klucz. Dorobiłam sobie drugi.
Kochanie?
Chowasz się?
Podaj apteczkę. Jest w szafie po lewej.
Vera, gdzie jesteś?
Kochanie?
Apteczka!
Pomocy!
Mamo!
Weź ją za nogi.
Za nogi.
Chodź do pokoju.
- Pomocy! - Spokojnie!
Wszystko dobrze.
Spokojnie!
Apteczka.
Spójrz na mnie.
Już po wszystkim.
- Nie krzywdź mnie. - Nikt cię nie skrzywdzi.
Moja siostra…
Jestem tu.
Widzi cię.
Co zainspirowało cię do napisania tej książki?
Gdy studiowałam na Sorbonie,
chodziłam do galerii sztuki…
Zostaw to.
Chodź do mnie.
Jest ciężko.
Wiem.
Jak ty to robisz?
Ostatnio znalazłam ją przywiązaną do kaloryfera.
Krzyczała, że…
Musiałam sprawdzić, czy ktoś tam stoi.
Jak mogę pomóc?
Nie możesz.
Ciągle myśli o tamtej nocy.
Chodź do mnie.
Wszystko dobrze.
POMOCY!!
Porzucisz mnie tu na śmierć?
Nie.
Nie porzucisz?
Nie umrzesz.
Ponoszę konsekwencje.
Ciebie tam nie ma.
Gdy się ruszę,
przypalają mnie.
Gdy krzyknę, a oni…
Proszę!
Błagam, powiedz im,
- że nie jestem zła! - Posłuchaj mnie.
Przepraszam, jeśli ich obraziłam.
Niech przestaną mnie karać!
Nic nie zrobiłaś.
- Powiedz im… - To nie twoja wina.
- Są! - To tylko mama.
Ciężarówka.
Boże.
Ciężarówka.
Mamo!
Uciekaj!
Już wstałaś?
Był Eugene?
Tyle tu śmieci.
Zostawił rachunek?
Nie spotkałam go.
Świetny dzień na piknik!
Pachniesz jak Beth.
Oszałamiająco.
Co ty gadasz.
Powinnam była was zjeść.
Nie zostawiłybyście mnie. Żaden facet by się do was nie zbliżył.
Przestań pić.
Ciało moich córek.
Gadasz od rzeczy.
Wszystko dobrze?
Wyglądam jak kupa.
Nie wiem, skąd wziął się twój talent.
Zdolność tworzenia własnego świata.
Na pewno nie od ojca – idioty.
Wciąż boli?
Nic nie boli naprawdę.
Wciąż jesteś piękna.
Ghostland to twoja najlepsza powieść.
Czytałaś?
Oczywiście.
Byłam pod wrażeniem.
Nie wysłałam ci jej, bo…
Jesteś lepsza niż Lovecraft!
Beth, tęsknię za tobą.
Zostawiasz mnie.
Samą.
POMOCY!!
Vera, wszystko dobrze.
Co ty zrobiłaś?
Spójrz na mnie.
Nikogo tu nie ma!
Gdzie jest klucz?
Otwórz drzwi!
Przestań!
Otwórz!
Proszę!
Vera?
Mamo!
Gdzie jest klucz?
Vera ma atak. Zamknęła się w sypialni.
Gdzie jest klucz do sypialni?
Nie ma klucza, kochanie.
Zostaw mnie, skurwielu!
Dupek!
Mamo, dzwoń po pogotowie!
Zostań tu, Vera.
Będzie dobrze.
Karetka już jedzie.
Wiem, czemu to zrobiłaś.
Wiem, czego chcesz od siostry.
Zaczekam przy drodze,
- bo nas nie znajdą. - Mamo!
Zostań z nią. Zaczekajcie na mnie.
- Co to znaczy? - Nie słuchaj jej, Beth.
Zostań ze mną!
Słyszę cię.
Słyszę cię, Vera.
Zostań ze mną, proszę.
Zepsuliśmy twoją siostrę.
Teraz kolej na ciebie.
Mamo?
Mamo!
Co ty mi zrobiłaś?
Teraz już rozumiesz?
- Co mi zrobiłaś? - Złamali mnie,
a teraz bawią się tobą.
Wybrał ciebie.
- Świrusko! - Przestań!
- Co zrobiłaś? - To nie ja!
- Powiedz! - Przestań!
Obudź się!
Przestań ciągle uciekać!
Zaakceptuj rzeczywistość! Wróć!
Ciągle tu jesteś, Beth.
Posłuchaj.
Zaakceptuj to.
Taka jest rzeczywistość.
Nic nie mogła zrobić.
Mama zmarła.
Tak.
Zmarła.
Zabili ją, Beth.
Zmarła.
Przykro mi.
Mamusiu!
Zmarła.
Musisz to zaakceptować.
Jesteśmy same.
Jesteśmy teraz same.
Wróciłaś?
Beth, wróciłaś?
Myślałaś, że są prawdziwi.
Oni i mama.
Patrzyłaś na mnie jak na wariatkę.
Nie słyszałaś mnie.
Nie było cię.
Nie wiedziałam, jak cię odzyskać.
Nienawidzę cię, Vera.
CHICAGO - MOJE MIASTO
KARMIĘ NIĄ, A ONA KARMI MNIE
Wstawaj!
Musimy się schować!
Tutaj!
Bawimy się w chowanego!
Posłuchaj. Jeśli weźmie cię na górę,
nie ruszaj się.
I nie płacz, cokolwiek by ci robił.
Będzie łagodniejszy.
Ostatnio kopnęłam go w nogę, był dużo gorszy.
Nie rób tego.
Posłuchaj.
Jeśli weźmie cię na górę,
cokolwiek by ci robił,
nie ruszaj się
i nie płacz.
Jesteś ładna. Zaprzyjaźnimy się?
Chcesz mieć przyjaciółkę?
Dziękuję!
Kocham cię.
Jesteś śliczna.
Nikt cię nie kocha.
Jesteś brzydki. Jesteś pierdoloną świnią.
Zabiję cię.
Nikt cię nie kocha.
Zabiję cię.
Zaczekaj!
Trzymajcie się,
pomożemy wam.
- Spokojnie. - Nie dotykaj jej!
Nie zbliżajcie się!
Odsuń się! Odsuń się, kurwa!
- Jesteście bardzo dzielne. - Ani się kurwa…
Obiecuję.
Tu patrol 10. Mamy problem.
- Kto wam to zrobił? - Wiedźma i ogr.
Przyszli do nas, do domu ciotki Clarisse.
Koło 14, 15.
Blondynka i brunetka.
Dwóch pierdolonych facetów
z ciężarówki ze słodyczami.
Ciężarówki ze słodyczami?
- Słyszysz mnie? - Słyszę.
Jestem na stacji benzynowej. Janet widziała te dwie.
Żartujesz?
Przysięgam!
Gdzie jest dom cioci Clarisse?
Jechały do domu Clarisse Jourdan na rogu Holly Flowers i Jackson.
Wiem, gdzie.
Były z matką. Rozmawiały z Janet. Jest pewna, że to one.
Na Boga. Przyślijcie posiłki.
Zawieziemy je do szpitala i ruszamy. Odbiór.
Przyjąłem. Bez odbioru.
Cooper!
Mamy coś!
Musimy jechać!
Wiem, gdzie były.
Spójrz na mnie!
Wróć!
- Piękna jak zawsze. - Dziękuję. Miło, że jesteś.
- Dzięki za zaproszenie. - Baw się dobrze.
Będę.
- Pięknie wyglądasz. - Ty też.
Twój świat jest idealny.
Najpiękniejszy sen w najpiękniejszym świecie.
To moja mama.
Bardzo mi miło.
Mogę ją porwać na minutę?
Tak.
Tędy proszę.
Niezbyt w twoim stylu, co?
Niezbyt.
Tak myślałam.
Zwłaszcza, że właśnie skończyłem czytać.
Boże.
Co?
Całe życie czekałam na tę chwilę, a teraz…
Wolałabym umrzeć, niż usłyszeć, że…
Twoja powieść
to arcydzieło.
- Co? - Słyszałaś.
Jeśli zmienisz choć jedno słowo,
nigdy się do ciebie nie odezwę.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo, panie Lovecraft.
Howard.
Nie słuchaj jej.
To nie dla ciebie.
To moja siostra.
Jej świat jest bardzo brzydki.
Ale to moja siostra.
Jesteś pewna?
Tak.
Idź, kotku.
Idź.
Nie ruszaj się!
Odsuń się!
Ręce w górę!
Powoli!
Teraz!
Do góry!
Nie ruszaj się, kurwa.
Nie!
Kocham cię.
Za 30 minut będziemy w szpitalu.
Niestety do tego czasu…
jesteś na mnie skazana.
Jesteś bardzo silna, wiesz?
Bardzo dzielna.
Pewnie lubisz sport. Prawda?
Nie.
Przegrałbym ten zakład.
Lubię pisać.
GHOSTLAND
Tekst: Natalia Zawadzka-Paluektau